تسخیرکنندگان 58 و عذرخواهان 90

امثال «محسن میردامادی» با یک ایمان قوی سفارتخانه ی آمریکا را تسخیر کردند، 444 روز آنجا ماندند، حتی امروز از داخل زندان به آن کار می بالند و از آن دفاع می کنند، اما پادوهای جوان ِ جریان انحرافی انقلاب فقط ساعتی برای نمایش از دیوار سفارت انگلیس بالا رفتند، آخر سر هم آن جوانان را با کتک بیرون انداختند، دولت پرزیدنت احمدی نژاد هم بیانیه داد که متاسفیم، اما انگلیسی ها پیش دستی کردند، خودشان تصمیم به خارج شدن از ایران گرفتند و دستور دادند که سفارت ایران ظرف 48 ساعت تعطیل شود!

آدم با چنین رفتارهایی به یاد کت شلوارهای هدیه داده شده به آن 13 ملوان انگلیسی و مراسم بدرقه ی آقای احمدی نژاد از آنها می افتد که چه آبرویی از کشور رفت، یا جاسوس بودند یا نبودند، اگر نبودند پس چرا آن طور گرفتیم، اگر بودند چرا با آن فضاحت بدرقه کردیم؟

ما هم دخالت انگلیس در کودتای 28 مرداد را به خاطر داریم، اما سیاست مملکت نباید احساسی و هیجانی باشد در حالی که متاسفانه حرکت امروز دانشجویان عضو بسیج دانشجویی و حامیان ِ اندکشان به پشتیبانی شبکه ی رسانه های همسو به ویژه خبرگزاری فارس، فقط مایه ی آبروریزی بود، نتوانستند سفارت و باغ قلهک را بگیرند، خیط شدند، دولت مورد حمایتشان را هم به عذرخواهی انداختند.

حرکت سال 1358 در یک شرایط ویژه صورت گرفت، مورد استقبال و حمایت عموم مردم بود، برای همین هم امام خمینی «با فاصله کمتر از دو ساعت از اشغال سفارت آمریکا پیام داد که جای خوبی را گرفته‌اند و نگه دارند». چرا امروز از طرف رهبری پیام مشابهی صادر نشد؟ اگر گفته ی علی آقای لاریجانی درست باشد که حمله به سفارت انگلیس «نمادی از فضای افکار عمومی مردم ايران» بود، پس چرا جلوی آن گرفته شد؟

سال 58، هنوز جمهوری اسلامی یک ساله هم نشده بود، نه احساسات طبیعی ناشی از انقلاب فروکش کرده بود و نه سیاستمداران ما تجربه ی زیادی داشتند، اما در این موقعیت بعد از گذشت 33 سال از انقلاب، رفتارهای احساسی چه توجیهی دارد؟ چرا زمینه ای فراهم می کنید که حتی چین و روسیه به سرعت برق با دیگر کشورهای عضو شورای امنیت همنوا شوند؟ آیا در بهار عربی باید بهانه های اینچنین به جنگ طلبان داد؟

البته بیانیه ی وزارت خارجه ی آقای صالحی قابل تقدیر است اما هم بسیج در رفتارهای اینچنینی ِ بسیج دانشجویی مقصر است و هم نیروهای انتظامی می بایست از سفارت خانه های کشورهای خارجی محافظت کند، همین انتظاری که خود ما از دیگر کشورها داریم تا از سفارتخانه های ما محافظت کنند.

و اما سه نکته:

1 -  تحفه اینکه سخنران آتشین جمع تسخیر کنندگان(پس دادگان و عذرخواهان و متاسفان) سفارت انگلیس، حضرت آقای رسایی بود، همان نماینده ی افراطی و تندرویی که همین دیروز موسسه ی نشر آثار امام خمینی اطلاعیه ی بلند بالا علیه او و هفته نامه ی تندرویش داد، به خاطر تحریف سخنان امام. به واقع، این نشان دهنده ی ماهیت معترضان بود.

2 - دانشجویانی برای تسخیر سفارت تحریک شدند، ولی از سوی محرکانشان هم حمایت نشدند، با کتک از سفارت و باغ قلهک بیرون انداخته شدند، تعدادی از آنها بازداشت شدند، برخی از مقامات و حتی وزارت خارجه هم عمل آنها را اشتباه خواندند؛ این دانشجویان به طور طبیعی سرخورده می شوند، البته دانشجویی که خود را اینچنین وابسته به دولت و ذوب در مقامات حکومتی کنند، با رفتارهای دیپلماتیکی اینچنین، باید هم دچار سرخوردگی شوند.

3 -  بخشی از جامعه ی عموما غیر سیاسی ما، عمل امروز حکومت را در جلوگیری از تسخیر سفارت انگلیس بسیار تحسین می کنند، آنها اتفاقا با تسخیر سفارت آمریکا در سال 58 هم یا از ابتدا مخالف بوده اند یا بعدا به این نتیجه رسیده بودند که کار اشتباهی بود. از این لحاظ، اتفاق روز گذشته می تواند برداشت های متفاوتی را در جامعه برانگیزد.

جای تاسف است که برخی فقط به دنبال محکوم کردن هر عملی هستند که بوی حکومت بگیرد، برخی هم تصور می کنند که قرار بوده امروز با اشغال سفارت انگیس اتفاقی در دنیا بیافتد، و برخی از تحریک شدن غرب خوشحال می شوند و با دُمشان گردو می شکنند که آخ جان، بهانه به دست آنها افتاد که تشریف بیاورند و دموکراسی را به ما هدیه بدهند!